Gebedsgroep 'nd the Call

Een paar weken geleden vroeg Jaap Vogelaar mij een stuk te schrijven over onze gebedsgroep op school. Hieronder vind je het artikel.

Hallo allemaal,
Ik ben Jorien en ik heb samen met een vriend een gebedsgroep opgestart op school. Vorig jaar had ik soms ook al gebedstijden met wat meiden van school. Dit werkte niet echt, omdat we meer praatten en lachten dan dat we echt aan het bidden waren. Na de zomervakantie pakten we dit dan ook niet weer op.

In oktober 2005 begon ik er toch weer over na te denken en dat verlangen om samen op school met vrienden te bidden groeide. Ik begon er over te praten met Marc, die vriend, en die had dat verlangen ook. Samen begonnen we na te denken over de visie, wat we wilden en hoe we dat zouden doen. Een belangrijk punt van die visie was dat we eenheid wilde in de groep; een eenheid in Christus. Daarom besloten we te beginnen in een klein groep, 9 vrienden bij elkaar. Zo konden we ook leren bidden in een groep.

Op 15 november zijn we begonnen en dat is inmiddels alweer 5 maanden geleden. Als ik nu kijk hoe het allemaal is gegaan, merk ik echt dat God het heeft gezegend. De groep is inmiddels al naar 22 mensen, maar het blijft een hechte groep. Door de groei leiden we het nu met z’n 3en: Marc en ik en een vriendin van mij, Hannah, waarmee ik een jaar geleden ook dat groepje had. Ook doet een andere vriend, Simeon, soms ook het een en ander.

We komen op dit moment bijeen in de grote pauze(25 minuten) op dinsdag en donderdag. Dinsdag zitten we altijd met de hele groep. We zingen, we lezen uit de Bijbel en we bidden met zijn allen. Soms geeft ook iemand een getuigenis. Op donderdag bidden we in groepjes van ongeveer 7 mensen. Zo kan het iets persoonlijker worden. Ook hebben we daardoor meer tijd voor persoonlijk gebed per persoon.Heel af en toe hebben we een heel lesuur voor de gebedsgroep. Dit ervaar ik persoonlijk als de beste tijden. Dan hebben we écht de tijd, zeg maar.

God raakt harten aan. Een vriendin van mij heeft mede door deze tijd ook besloten zich te dopen. Niet altijd alles gaat helemaal goed, dat is geestelijke strijd, denk ik. Maar ik weet dat ik op God kan vertrouwen en dat Hij blij is met ons gebed. Ik merk echt dat Hij luistert en gebeden verhoord. Het gaafst vind ik om te zien hoe de groep groeit. Hoe we naar elkaar toe groeien en hoe we met zijn allen naar God toe groeien. Het feit dat we de vrijheid hebben om bij elkaar te komen en God de eer te geven die Hem toekomt maakt me gelukkig. Ik ben niet van plan dit op te geven!!

Gods zegen. Jorien.